Ένα τόσο αληθινό κείμενο από την Ελένη
Παπαδοπούλου*
«Είναι πολύ απλό το αφύσικο να γίνει
φυσιολογικό. Πρώτα βάζεις το θέμα στο τραπέζι.
Πάντα υπάρχουν οι καλοθελητές που θα
κάνουν την αρχή. Το τυλίγεις με ένα αμπαλάζ πιασάρικο, ευαισθητούλικο, να έχει
κάτι από “ανθρώπινα δικαιώματα”, “ισότητα”, “δημοκρατία”.
Και το δίνεις σε πολιτικούς,
“προοδευτικούς” και συνεργαζόμενα ΜΜΕ για να ξεκινήσει η προπαγάνδα στην
κοινωνία.
Συγχρόνως οργανώνεις τη διαπόμπευση, τον
τραμπουκισμό, τη συκοφάντηση, ακόμη και το κυνήγι όποιου τολμήσει να πει ότι ο
γάιδαρος δεν πετάει.
Διότι κατά τον “προοδευτικό νου” ο
γάιδαρος φυσικά και πετάει.
Και εκτός από τον ιπτάμενο γάιδαρο, έχουν
δικαίωμα σε πτήσεις και η κατσίκα και ο ασβός και άλλα ζώα, τα οποία ναι μεν
δεν τα προίκισε η φύση με φτερά, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία στις μέρες
μας.
Αφού, λοιπόν, βομβαρδίσεις την κοινωνία με
όλες τις μουρλές θεωρίες και πεποιθήσεις διαφόρων που σε παλαιότερες εποχές θα
ήταν του γιατρού, αλλά τώρα τους ακούμε με ανοιχτό το στόμα, το παράλογο, το
αφύσικο, το εξωφρενικό αρχίζει και φαίνεται συμπαθές.
Εξοικειώνεται το κοινό με τον ιπτάμενο
ασβό.
Σου λέει, αυτός δηλαδή γιατί να μη δει τη
γη από ψηλά όπως ο αετός;
Και έτσι αρχίζει η κοινωνία να σκέφτεται
πόσο αδικημένα είναι από τη φύση ο ασβός, το κουνάβι, ο τράγος και πώς θα
αποκατασταθεί η αδικία. Έρχεται, λοιπόν, ο “προοδευτικός” πολιτικός και δίνει
λύση.
Με έναν νόμο και ένα άρθρο όλα αυτά τα ζώα
που δεν μπορούν να πετάξουν θα αποκτήσουν φτερά.
Υπάρχουν βέβαια και μερικοί γραφικοί, κάτι
συντηρητικοί, καθόλου ανοιχτόμυαλοι που επιμένουν πως αυτό δεν γίνεται.
Και έχουν καταντήσει στις μέρες μας οι
λογικοί να φαίνονται ζουρλοί και οι ζουρλοί κανονικοί άνθρωποι.
Ό,τι ακριβώς συνέβη και στο θεατρικό έργο
του Ιονέσκο “Ρινόκερος”.
Όταν εμφανίστηκε ο πρώτος ρινόκερος στην
πόλη, όλοι ήταν ανάστατοι. “Τι είναι αυτό;” έλεγαν.
Σιγά σιγά οι ρινόκεροι πολλαπλασιάζονταν.
Ο κόσμος άρχιζε να τους συνηθίζει. Δεν προκαλούσαν πια εντύπωση.
Μέχρι που τελικά όλοι στην πόλη έγιναν κι
αυτοί ρινόκεροι και ο ήρωας έμεινε ο μόνος άνθρωπος. Δεν είναι τυχαία η επιλογή
του ζώου από τον συγγραφέα.
Έτσι και τώρα. Οι ρινόκεροι γίνονται
κανονικότητα και ο κόσμος συνηθίζει. Μόνο που όσοι αποδέχονται τους ρινόκερους
μετατρέπονται και οι ίδιοι σε παχύδερμα.
Οι άνθρωποι τελικά σε αυτήν τη χώρα θα
μείνουν μία μειοψηφία!»
* Η Ελένη Παπαδοπούλου είναι
Διδάκτωρ Διδακτολογίας Γλωσσών και Πολιτισμών, Πανεπιστημίου
Paris III-Sorbonne Nouvelle.
agiosbasiliospatras.wordpress.com
