« ΤΟ ΥΠΕΡΩΚΕΑΝΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ »

     Κάποτε ένας ναυτικός βρέθηκε ναυαγός σ’ ένα ακατοίκητο τροπικό νησί μόνος κι έρημος.

     Με πολλούς κόπους, χωρίς εργαλεία, εργαζόμενος μόνο με τα χέρια του, κατάφερε να φτιάξει μια ξύλινη καλύβα για να μπορέσει να προστατευτεί κατά την περίοδο των βροχών. Πράγματι είχε μόλις τελειώσει την καλύβα όταν άρχισε να βρέχει ασταμάτητα. Όμως την δεύτερη κιόλας μέρα ένας κεραυνός έκαψε την καλύβα του και την έκανε στάχτη. Ο ναυαγός, που πρώτα δόξαζε το Θεό για τη σωτηρία του, τώρα αναλύθηκε σε δάκρυα. «Γιατί Θεέ μου;», άρχισε να λέει και να παραπονιέται για την καταστροφή.

     Κι ενώ η απελπισία πλημμύριζε την καρδιά του άκουσε από το πέλαγος το σφύριγμα ενός μεγάλου πλοίου. Σε λίγο μια βάρκα ήταν στην παραλία. «Πώς με βρήκατε σε τούτη την ερημιά;» τους ρώτησε. «Είδαμε, του είπαν, το σινιάλο του καπνού απ’ την φωτιά που άναψες»!

     Όταν βλέπεις τα όνειρα, τις επιδιώξεις και τα έργα σου κάποιες φορές να γίνονται στάχτη κι αποκαΐδια, μην απελπίζεσαι. Περίμενε και θα προβάλει ανέλπιστα το υπερωκεάνιο του Θεού.

      «Σ’ εκείνους που αγαπούν τον Θεό, όλα συνεργούν για το καλό τους» (Ρωμ. 8, 28).

 

« ΑΓΙΟΙ ΑΚΥΛΑΣ ΚΑΙ ΠΡΙΣΚΙΛΛΑ ΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ »

     Οι Άγιοι Απόστολοι Ακύλας και Πρίσκιλλα ήταν ζευγάρι Ιουδαίων και κατάγονταν από τον Πόντο. Κατοικούσαν στην Κόρινθο και εξασκούσαν το επάγγελμα του σκηνοποιού. Ήσαν δε άνθρωποι ενάρετοι και ευσεβείς.

     Όταν ο Απόστολος Παύλος, επισκέφθηκε την Κόρινθο, για να διδάξει την ορθόδοξη πίστη, το ζεύγος του προσέφερε θερμή φιλοξενία καθώς είχε εντυπωσιαστεί με το κήρυγμά του. Τόσο τους άγγιξε ο φλογερός και σωτήριος λόγος του Αποστόλου, ώστε αφού κατηχήθηκαν και βαπτίσθηκαν από αυτόν, αποφάσισαν να τον ακολουθήσουν στις περιοδείες του ως βοηθοί του. O Απόστολος εντυπωσιάσθηκε τόσο από τις αρετές και τη χριστιανική τους δράση ώστε τους μνημονεύει στις επιστολές του γράφοντας ότι για τις προσφερθείσες υπηρεσίες τους και το θάρρος είναι ευγνώμων όχι μόνον εκείνος, αλλά και όλες οι εκκλησίες των εθνών.

     Αργότερα οι διώκτες του χριστιανισμού τους συνέλαβαν και αποκεφάλισαν τους Αγίους χαρίζοντάς τους μαζί με τον τίτλο των Αποστόλων και τον τίτλο των Μαρτύρων.

     O Άγιος Aκύλας εορτάζεται και στις 14 Ιουλίου.

 

enromiosini.gr

 

« Η ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ »

     «Η δοξολογία του Θεού πρέπει να έχει ως υπόθεση τη διήγηση των ευεργεσιών Του».

(Μεγάλου Βασιλείου, Περί Αγίου Πνεύματος, ΕΠΕ 10, 320)

« Ο ΣΠΟΥΡΓΙΤΗΣ, ΤΟ ΠΟΥΛΑΚΙ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ »

     Τσίου…τσίου!..Τσιρπ-τσιρπ. Τσίου…τσίου…Ο μικρός σπουργίτης τριγυρνάει από δω κι από κει. Πηδάει στα δέντρα, πηδάει στη γη, ζητώντας κανένα σπόρο ή σκουλήκι.

     Τικ…τικ…κτυπάει και το τζάμι στα παράθυρα, ζητώντας κανένα ψίχουλο ψωμάκι.

     Το χιόνι σκέπασε τη γη. Δε θα βρη σπόρους πουθενά ο μικρός σπουργίτης. Από χθες, που έπιασε ο χιονιάς, δε βγήκε έξω από τη φωλιά του. Και τώρα που βγαίνει, δεν έχει που να σταθή.

     Μα, να το παράθυρο του Κώστα και της Ελενίτσας είναι μισανοιγμένο! 

     Φρ…φρ…φρ…ο μικρός σπουργίτης και βρίσκεται στο κατώφλι του παραθύρου.  

     Τικ…τικ…κτυπάει με επιμονή το παράθυρο· και τσίου…τσίου…ξεφωνίζει ο συμπαθητικός ζητιάνος. 

     Ο Κώστας και η Ελενίτσα τον λυπούνται και του ανοίγουν καλύτερα το παράθυρο.

     Μα…δε μπαίνει μέσα ο ντροπαλός ζητιάνος. Θα είναι ευχαριστημένος να του ρίξουν μόνο λίγα ψίχουλα.

     Και τα δυο αδερφάκια, ο Κώστας και η Ελενίτσα, όπως πάντα, έτσι τρέχουν και τώρα να του δώσουν κάτι.

     Τα καλά αυτά παιδάκια αγαπούν κάθε πουλάκι. Μα τώρα είναι χειμώνας. Δεν ακούγεται άλλο πουλάκι πουθενά. Ο σπουργίτης έχει πάρει όλη την αγάπη τους.

(Αναγνωστικό Β΄ Δημοτικού, Χ. Δημητρακόπουλος, 1949)