« ΑΣ ΛΥΠΗΘΟΥΜΕ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ »

     «Ας λυπηθούμε αδελφοί τα σώματά μας κι ας μην τα κακομεταχειριστούμε, σαν να είναι ξένα. Να μην πούμε αυτό, που λένε οι αιρετικοί, ότι το σώμα μας, που είναι το ένδυμα της ψυχής μας, είναι ξένο, αλλά ας το σπλαχνιστούμε ως κάτι δικό μας. Διότι πρέπει να δώσουμε λόγο στον Κύριο για όλα όσα πράξαμε με το σώμα».

(Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων, Κατήχηση Φωτιζομένων ΙΗ΄, σελ. 569)

« ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ ΔΙΗΓΟΥΝΤΑΙ ΔΟΞΑΝ ΘΕΟΥ »

     «“Διότι από το μέγεθος και την ωραιότητα των δημιουργημάτων φαίνεται καθαρά ο Δημιουργός τους” (Σ. Σολ. ιγ΄ 5). Είδες το μέγεθός τους; Θαύμασε τη δύναμη Εκείνου που τα δημιούργησε. Είδες την ωραιότητα; Να εκπλαγείς για τη σοφία Εκείνου που τόσο ωραία τα κόσμησε. Αυτό φανερώνοντας και ο προφήτης έλεγε: “Οι ουρανοί διηγούνται τη δόξα του Θεού” (Ψαλ. ιη΄ [18] 2). Πως τη διηγούνται; Πες μου. Φωνή δεν έχουν, στόμα δεν απέκτησαν, γλώσσα δεν υπάρχει σ’ αυτούς, πως λοιπόν τη διηγούνται; Με το να τους βλέπεις. Όταν δηλαδή δεις την ωραιότητα, το μέγεθος, το ύψος, τη θέση, το σχήμα, την επί τόσα χρόνια διάρκεια -σαν να ακούς τη φωνή τους και να διδάσκεσαι με όσα βλέπεις- προσκυνείς Εκείνον που δημιούργησε τόσο καλό σώμα και παράδοξο. Σιωπά ο ουρανός, αλλά η θέα του αφήνει να ακουστεί φωνή δυνατότερη από τη σάλπιγγα, η οποία μας διαπαιδαγωγεί μέσω των οφθαλμών και όχι μέσω της ακοής. Διότι εκ φύσεως η αίσθηση της οράσεως είναι περισσότερο αξιόπιστη και πιο σαφής από την αίσθηση της ακοής».

(Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Εις τους ανδριάντας Ομιλία Θ΄, ΕΠΕ 32, 246)