«ΠΕΡΙ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑΣ»

     «Είναι ευκολότερο να υποφέρει κάποιος την αποτυχία παρά να διατηρήσει την ευτυχία».

(Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, Ε.Π.Ε., 1, 332)

« ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ »

     «Ο Γέροντας είχε τόση φροντίδα και μέριμνα για την έξοδό του, που νόμιζε κανείς ότι όντως πρόκειται να ταξιδέψη αυτήν την ώρα και περίμενε το μέσο της μεταφοράς. Εμείς απεγνωσμένα προσπαθούσαμε με ό,τι μέσο μπορούσαμε, επιστημονικό ή πρακτικό, τουλάχιστον να τον ανακουφίσωμε, γιατί κατά διαστήματα η δύσπνοια τον δυσκόλευε πολύ. Εκείνος όμως μας έλεγε· “μη κοπιάζετε, παιδιά, δεν πρόκειται να μείνω. Από πόσο καιρό περιμένω αυτή την ώρα! Μόνον εύχεσθε να μην εμποδίση τίποτα την ελπίδα μου. Έως ότου ζη ο άνθρωπος, δεν μπορεί ν’ αμεριμνήση”.

     Κατά την 14^η Αυγούστου του 1959 ετοιμαζόταν πολύ και υπολογίζοντας την επομένη, που ήταν η εορτή της Κοιμήσεως, ανυπομονούσε· κάτι περίμενε. Συνάμα και η κατάστασί του είχε επιδυνωθή. Πέρασαν προηγουμένως φίλοι του λαϊκοί και τον χαιρέτησαν και, όταν του ευχήθηκαν ανάρρωσιν, τους είπε· “όχι, όχι· φεύγω σύντομα! Όταν θ’ ακούσετε μετά τρεις ημέρες τις καμπάνες, να ξέρετε ότι έφυγεν ο φίλος σας· υπολογίζω της Παναγίας μας”.

     Την άλλη μέρα, στη μνήμη της Κυρίας μας Θεοτόκου, παρευρέθη στην Λειτουργία, μετά κόπου είπε το τρισάγιο και μετέλαβε για τελευταία φορά πλέον λέγοντας “εις εφόδιον ζωής αιωνίου”. Κοίταζε με επιμονή την εικόνα της Κυρίας μας, που τόσο την αγαπούσε, και σαν να της ζητούσε κάτι. Κάτι, που το γνώριζε ακριβώς αυτή. Τα ήρεμα δάκρυά του μαρτυρούσαν την προς Αυτήν ενδόμυχη αίτησι της ψυχής του· Αυτήν, που τόσες φορές τον παρηγόρησε και του συνέστησε να τρέφη βεβαίαν ελπίδα προς την ευσπλαγχνία Της».

(«Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής, Αγώνες-Εμπειρίες- Διδασκαλίες», Ιωσήφ Μοναχού, έκδοση Κελλίου «Ευαγγελισμός της Θεοτόκου» Νέας Σκήτης, Άγιον Όρος 1985 [3], σελίδες 113-114)

« Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ »

     «Αν ο θάνατος είναι ο τρόμος και η θλίψη του χωρισμού, η κάθοδος στην μοναξιά και στο σκοτάδι, τότε τίποτα από όλα αυτά δεν είναι παρόν στον θάνατο της Παρθένου Μαρίας, αφού ο θάνατός Της, όπως και ολόκληρη η ζωή Της, είναι μια συνάντηση, αγάπη, συνεχής κίνηση προς το άδυτο φως της αιωνιότητας. Γι’ αυτό δεν υπάρχει φόβος στην άφθορη Κοίμηση της Παναγίας. Ο ίδιος ο θάνατος γίνεται ζωή θριαμβεύουσα. Έτσι στην εορτή δεν υπάρχει ούτε λύπη, ούτε νεκρώσιμα μοιρολόγια, ούτε στενοχώρια, αλλά μόνον φως και ζωή. Σήμερα λοιπόν δεν λυπούμαστε για τον θάνατο της μητέρας του Κυρίου μας, αλλά αντίθετα χαιρόμαστε γιατί κατανοούμε καλύτερα πως ο θάνατος δεν είναι πλέον το φοβερό γεγονός αλλά η μετάβασή μας στην αληθινή και αιώνια ζωή».