Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2023

« Η ΥΠΑΚΟΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ, ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ (ΔΙΚΑΙΟΥ ΙΕΡΑΣ ΣΚΗΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ) »

     «Πως ευρίσκομε τις δικαιολογίες! Πάντα εμείς οι γεροντάδες θα επιπλέωμε, πάντα! Είμεθα οι αναμάρτητοι, είμεθα οι αλάθητοι. Πάντα φταίει ο άλλος! Δεν είναι έτσι, όμως, τα πράγματα, και δεν είναι έτσι, διότι η υπακοή είναι μία συνεργασία, και δεν είναι μονομερώς, είναι διμερώς. Διότι εις την Ορθοδοξίαν και εις τον μοναχισμόν, δεν υπάρχει κανένας ανώτερος. Αυτό, ρητά, πρέπει να το τονίσωμε. Και εις την ενθρόνισίν μου το επανέλαβα, ότι εις τον μοναχισμόν δεν έχομε αξιώματα. Ας το προσέξωμε αυτό το πράγμα. Δεν έχομε αξιώματα, έχομε διακονήματα, και μάλιστα ταπεινά διακονήματα, και όχι ψευτοταπεινά. Διότι αυτή η λανθασμένη αντίληψις δεν σώζει, κολάζει».

(Λόγοι πενιχροί εξ Αγίου Όρους, Τόμος Α΄, εκδόσεις Μυριόβιβλος, 2007, σελίδες 69-70)

Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2023

« ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ, ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΙΡΒΟΥ »

     «Εγώ θεωρώ ότι ένα δείγμα, πως το τέλος είναι κοντά, είναι το γεγονός ότι δεν έχουμε πια προφήτες και αγίους προστάτες της Ορθόδοξης αλήθειας. Δεν υπάρχει πνευματική καθοδήγηση, δεν υπάρχουν ιεροκήρυκες, οι οποίοι να λένε από τον άμβωνα στον λαό τι πρέπει να κάνει. Τώρα ο ιερέας λειτουργεί όπως του υπαγορεύει το κόμμα, όχι όπως του λέει το Άγιο Πνεύμα. Τι ξέρει το κόμμα από Άγιο Πνεύμα; Με τόσο διεφθαρμένους ποιμένες πως να εργαστεί ο Θεός; Αυτοί χορεύουν και με τους μουσουλμάνους και με τους αιρετικούς κι εμείς θέλουμε ο Θεός να μιλά μέσω αυτών; Αλλά ο καημένος ο αφελής άνθρωπος πιστεύει όλα τα ψέματα».

(«Ζωή Θυσιαζόμενης Αγάπης-Γέρων Ιουστίνος Πίρβου», εκδόσεις Άθως, Αθήνα 2019, σελίδες 145-146)

Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2023

« ΠΑΡΑΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΕΝΤΟΛΩΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΕ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΌ ΕΠΙΠΕΔΟ »

     «Συμβαίνει συχνά να παραδεχόμαστε την αξία των εντολών του Κυρίου και να τις υιοθετούμε στη ζωή μας, αλλά σε επιφανειακό επίπεδο. “Ηγάπησαν αυτόν εν τω στόματι αυτών και τη γλώσση αυτών εψεύσαντο αυτώ. Η δε καρδία αυτών ουκ ευθεία μετ’ αυτού” (Ψαλμ. 77, 36-37). Αναγνωρίζουμε την μοναδικότητα των εντολών, αλλά τις αιτίες αυτών δεν τις επιθυμούμε. Μας ενθουσιάζει, για παράδειγμα, η αγάπη αλλά τη θέλουμε χωρίς κόπο, να κάνουν πάντα οι άλλοι την αρχή. Σπλαχνιζόμαστε και θέλουμε να δώσουμε ελεημοσύνη, χωρίς όμως να στερηθούμε εμείς τίποτε. Επαινούμε και θαυμάζουμε την αγνεία, αλλά ρίχνουμε κρυφά βλέμματα προς τη φιληδονία. Ή, όπως λέει η λαϊκή παροιμία, “φανερά επαινούμε το νερό, κρυφά πίνουμε κρασί”.»

(«Αγίου Μάρκου του ασκητού Περί των ακουσίων θλίψεων», Μοναχού Παϊσίου Καρεώτου, έκδοση Ιερού Κελλίου Αγίων Αρχαγγέλων, Άγιον Όρος 2006, σελίδες 138-139)