«Θέλεις να κατακρίνεις; Να κατακρίνεις τις δικές σου αμαρτίες. Κανείς δε θα σε κατηγορήσει, αν καταδικάσεις τον εαυτό σου. Θα σε κατηγορήσει αν δεν τον καταδικάσεις. Είδες κάποιον να οργίζεται, να παραφέρεται ή να κάνει κάτι άλλο ανάρμοστο; Σκέψου αμέσως και συ τα δικά σου, και τότε ούτε εκείνον θα τον καταδικάσεις με αυστηρότητα, και τον εαυτό σου θα ελευθερώσεις από το φορτίο των σφαλμάτων σου».
(Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Εις την προς Εβραίους, ομιλ. ΚΑ΄, ΕΠΕ 25, 112)
«Πως να επαινέσω τον Στέφανο, τον οποίον η Θεία Χάρη επέλεξε με τα δικά της δάχτυλα; Τι να χαρίσω στο Στέφανο, που στεφανώνει όλα τα κεφάλια των μαρτύρων; Τι μπορώ να προσθέσω στο στεφάνι που έχει πλεχθεί από τη Θεία Χάρη;»
(Αγίου Πρόκλου Κωνσταντινουπόλεως, Εγκώμιον εις τον Άγιον πρωτομάρτυρα Στέφανον, P.G. 65, 812 B)
«Ο Σαρκωθείς Λόγος είναι πλέον Θεός σαρκοφόρος και εμείς οι άνθρωποι, χάρη στη σάρκωση Αυτού, είμαστε πνευματοφόροι. Αυτός ο αληθινός και φύσει Υιός του Θεού φορεί στη δική Του σάρκα όλους εμάς, για να μπορέσουμε και εμείς όλοι να φορέσουμε το Θεό».
(Μεγάλου Αθανασίου, Περί της ενσάρκου Επιφανείας, ΒΕΠΕΣ 33, 226)
