« ΠΑΝΑΓΟΣ ΜΕΛΙΣΣΙΩΤΗΣ (Ο ΚΟΥΡΕΑΣ-ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, Η ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ), ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ Ν. ΦΙΛΙΠΠΑ »

     «Στην Αθήνα, αν υπάρχουν κάτοικοι μη γνωρίζοντες τον Μελισσιώτην, δεν θα ειπεί τούτο ότι δεν είναι αρκούντως γνωστός ο "Άψε Σβύσε", αλλ' ή ότι οι Αθηναίοι ούτοι δεν συχνάζουν εις ελληνικόν θέατρον ή ότι το πολύ-πολύ να είναι... φαλακροί», είχε πει για κείνον ο μέγας δημοσιογράφος και εκδότης Δ. Ταγκόπουλος.

     Το βιβλίο ζωντανεύει τη μυθιστορηματική, συναρπαστική ζωή του κουρέα Πανάγου Μελισσιώτη, του φτωχόπαιδου από το Αίγιο που έφτασε μέσα από περιπέτειες και ανατροπές στην Αθήνα με τη φουστανέλα του και το μπουζούκι του για να εξελιχθεί σε διάσημο κουρέα, αλλά και σε θεατρικό συγγραφέα παρά την αγραμματοσύνη του.

     Κατόρθωσε να ανατρέψει τις αρχικές ειρωνείες και να διαψεύσει τα στερεότυπα, κερδίζοντας την εύνοια του Τύπου της εποχής, αλλά και λογίων, ακαδημαϊκών και του αθηναϊκού κοινού. Μιστριώτης, Παλαμάς, Ξενόπουλος, Λάσκαρης, κ.ά. άνθρωποι των Γραμμάτων ασχολήθηκαν με το έργο του και το επαίνεσαν.

     Το βιβλίο παρακολουθεί την πολυτάραχη ζωή του μέσα από τη ζωή της κοινωνικής, πολιτικής και θεατρικής Αθήνας του 19ου αιώνα. Παρατίθενται αυτούσια τα τρία θεατρικά του έργα που βρίσκονται σε ελάχιστες βιβλιοθήκες μαζί με τις κριτικές των εφημερίδων και τις συνεντεύξεις του.

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

www.politeianet.gr

« ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΝΕΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ Ν. ΦΙΛΙΠΠΑ ΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΤΩΝ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΡΧΕΙΩΝ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΑΙΓΙΟΥ, 07.06.2023 »

      Στις 7 Ιουνίου 2023 παρουσιάσθηκε το νέο βιβλίο της Χριστίνας Ν. Φίλιππα με τίτλο: «“Πανάγος Μελισσιώτης” ο κουρέας-θεατρικός συγγραφέας, η συναρπαστική ζωή και τα έργα του».

     Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο Τμήμα των Γενικών Αρχείων του Κράτους Αιγιαλείας.

     Για το βιβλίο μίλησαν οι:

     Γιώργος Γεωργόπουλος (φιλόλογος, πρόεδρος Συνδέσμου Φιλολόγων Αιγιαλείας και Καλαβρύτων, υπάλληλος των ΓΑΚ Αιγιαλείας).

    Ιωάννα Στεφανάτου (θεατρολόγος-εκπαιδευτικός).

     Μαρία Παναγιωτακοπούλου (συγγραφέας, υπεύθυνη εκδόσεων Ηδύφωνου).

     Χριστίνα Φίλιππα (συγγραφέας του βιβλίου).

     Τη συζήτηση συντόνισε ο Φάνης Ζουρόπουλος (δημοσιογράφος).

     Αποσπάσματα από το βιβλίο διάβασαν ο Θανάσης Θεολόγης (σκηνοθέτης-ηθοποιός) και τα μέλη της Θ.Ε.Α. Σπύρος Γεωργίου, Βαρβάρα Σεφέρη και Κωνσταντίνος Τσιαγάς.

 

« ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΙΑ, ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΡΔΑΜΑΚΗ »

     «Αν η ορθόδοξη πνευματικότητα δε νοείται χωρίς τη σωτηρία του ανθρώπου εν Χριστώ, η δυναμική τελείωση αυτής της σωτηρίας δε νοείται χωρίς το Άγιο Πνεύμα. Με την κένωσή Του επαναλαμβάνει και ιστορικοποιεί μυστικά και μυστηριακά το έργο της φιλάνθρωπης συγκαταβάσεως του Υιού, μετέχει και τελειώνει το οικονομικό έργο της Αγίας Τριάδος, που ο Υιός πραγματοποιεί μέσα στο χρόνο· το ολοκληρώνει και το κάνει οικείο στον άνθρωπο».

(Ορθόδοξη Πνευματικότητα, εκδόσεις Ακρίτας, Αθήνα 1993, [Β΄], σελίδα 125)

« ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ-ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ, ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΣΚΗΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ »

     «Ένα από τα θεία χαρίσματα που εγνώρισα εδώ εις το Άγιον Όρος και το οποίο επιθυμεί και η Παναγία είναι να τελούνται κάθε ημέρα θείες Λειτουργίες, κάθε ημέρα… Και ημείς είμαστε υπέρ της καθημερινής θείας Λειτουργίας.

     Είπαν οι Πατέρες· εφ’ όσον γίνεται και σήμερα θεία Λειτουργία, αποκλείεται σε αυτό το εικοσιτετράωρο να γίνη η Δευτέρα Παρουσία. Είναι δόγμα. Κάποια ημέρα που δεν θα γίνη πουθενά θεία Λειτουργία, σε όλον τον κόσμο, εκείνη την ημέρα θα γίνη η Δευτέρα Παρουσία.

     Πως αποδεικνύεται πειραματικά αυτό, με μαθηματική ακρίβεια: εφ’ όσον ο Ουράνιος Πατέρας βλέπη εσφαγμένον αναιμάκτως τον Υιόν Του, εις την θείαν Λειτουργίαν, μακροθυμεί και παρατείνει το έλεός Του. Και ο ίδιος ο Χριστός, ως Κριτής των ανθρώπων, εφ’ όσον θυσιάζεται από αγάπην, δια να Τον κοινωνήσωμε, και δι’ άφεσιν αμαρτιών και δια την ζωήν την αιώνιον, είναι ακόμη επομένως οικτίρμων και ελεήμων δι’ ημάς. Δεν είναι δίκαιος Κριτής.

     Κάποτε πρέπει να σταματήση η θεία Λειτουργία· και είπαν οι Πατέρες εις τα Ιεροσόλυμα ότι, όταν λειτουργήση ο ναός του Σολομώντος από τον έσχατον αντίχριστον, πρέπει να σταματήση να βγαίνη το άγιον Φως από τον τάφον του Χριστού μας και να σταματήση τον τότε Πατριάρχην Ιεροσολύμων ο αντίχριστος. Δεν ημπορεί να έχωμε δύο αντιθέτους πατριάρχας, του Χριστού και του βελίαρ, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, δεν ταιριάζουν. Και τότε, οπωσδήποτε θα ημπορούμε να μετρήσωμε και χρονικά, συν-πλην. Διότι ημπορεί ανά πάσαν στιγμήν να φύγωμεν από την ζωήν και δεν θα μας απασχολήση το θέμα να περιμένωμε να ιδούμε το γεγονός… Αυτό δεν είναι ένας αγώνας, να ιδούμε το θέαμα. Ανά πάσαν στιγμήν φεύγομε. Αυτό είναι το ζητούμενον. Να κάμνωμεν οτιδήποτε, χωρίς να ελέγχεται η συνείδησις, οπότε βαδίζομε λογικά, όσο γίνεται, μέσα εις τα πλαίσια της υπακοής μας και τα υπόλοιπα, εφ’ όσον ήμασταν έμποροι καλοί, να καταθέτωμε τα πάντα εις την Ουράνιον Διαθήκη, τίποτε εις την γη, τίποτε… όλα εις τον ουρανόν».

(Λόγοι πενιχροί εξ Αγίου Όρους, Τόμος Α΄, εκδόσεις Μυριόβιβλος, 2007, σελίδες 182-183)