« ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΙΟΣ, Ο ΧΡΥΣΟΧΟΟΣ »

     Τη 14η Αυγούστου η Αγία μας Εκκλησία πανηγυρίζει τη μνήμη του αγίου Νεομάρτυρος Συμεών του χρυσοχόου.

     Τραπεζούντιος στην καταγωγή, ο Συμεών γεννήθηκε το πρώτο τέταρτο του 17ου αιώνος μ.Χ. Για να δυνηθεί να εξασφαλίσει τα προς το ζην, ο Συμεών οδηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και εκεί, ασχολήθηκε με την εργασία του χρυσοχόου.

     Παρά το γεγονός ότι ο Συμεών ήταν φιλήσυχος άνθρωπος, σε κάποια διένεξη χριστιανών και τούρκων, συκοφαντήθηκε στον τοπικό έπαρχο ότι δήθεν ήταν υπαίτιος της συμπλοκής και, μάλιστα, πως μαχαίρωσε έναν εκ των εβραίων της παρέας αυτής. Αμέσως συνελήφθη και φυλακίστηκε για 40 ημέρες.

     Ο Συμεών στη φυλακή, ιλαρός και πράος, προσευχόταν στον Άγιο Θεό να κατορθώσει να σηκώσει έως τέλους τον ζυγό της συκοφαντίας και αδικίας εις βάρος του. Λίγο αργότερα, ο Συμεών, αν και αθώος, κατέβαλε μια υψηλή αποζημίωση στον παθόντα εβραίο, ο οποίος, αν και καρπώθηκε την αποζημίωση που αδίκως κατέβαλε ο Συμεών, λίγο αργότερα πέθανε (ο εβραίος). Έτσι, ο Συμεών που είχε στο μεταξύ αποφυλακιστεί, μετά το θάνατο του εβραίου φυλακίστηκε και πάλι και αρνούμενος να προδώσει δια αρνήσεως της πίστης του τον Χριστό, υπέμεινε το μαρτύριο του απαγχονισμού!

     Τον κρέμασαν κάτω από έναν πλάτανο στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν 14 Αυγούστου 1653 μ.Χ

dimitrislikoudis.blogspot.com

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ…, π. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ»

     Είναι το λιγότερο αφελές, να λες ότι πιστεύω στον Χριστό ή σε αυτά που είπε ο Χριστός αλλά όχι στην εκκλησία. Μα ο Χριστός που λες ότι πιστεύεις είναι της εκκλησίας. Είναι οι καταγραφές και η εικόνα που έχουν οι πρώτες εκκλησιαστικές κοινότητες. Δεν υπάρχει Χριστός έξω από την εκκλησία. Τα ευαγγέλια μέσα από τα οποία αντλούμε εικόνα του λόγου και της παρουσίας του Χριστού, είναι η καταγραφή της αρχαϊκής εκκλησίας. Αυτή διασώζει την πίστη περί του Χριστού. Ο Χριστός δεν έγραψε κανένα βιβλίο, η εκκλησία έγραψε γι’ αυτόν. Οπότε Χριστός και εκκλησία δεν διαχωρίζονται. Τώρα εάν θέλεις να πεις ότι κάποιες φορές μέσα στην δισχιλιετή πορεία της, η χριστιανική εκκλησία ως ανθρώπινος φορέας έκανε λάθη και εξέκλινε του ρόλου της έχοντας στην πορεία της και μαύρες σελίδες, κατά αρχήν θα συμφωνήσω και επιπροσθέτως θα απαντήσω με τα λόγια του μεγάλου Γάλλου συγχρόνου φιλοσόφου Ζαν-Λυκ Μαριόν: «Ποτέ δεν είχα την ελάχιστη πρόθεση να πάψω να είμαι Χριστιανός. Για πολλούς λόγους. Γιατί πιστεύω ότι ο Χριστιανισμός είναι απολύτως αληθής. Εντελώς. Και όσο έχω μελετήσει φιλοσοφία, ιστορία της φιλοσοφίας, λογοτεχνία κι όλα τα υπόλοιπα, τόσο πεπεισμένος είμαι γι’ αυτό. Το ότι μπορώ να κάνω μια λίστα με σφάλματα, δεν είναι λόγος να αφήσω την Εκκλησία. Όπως δεν είναι λόγος το να πω ότι η Εκκλησία δεν είναι τέλεια. Πώς θα μπορούσε να είναι τέλεια αφ’ ης στιγμής αποτελείται από αμαρτωλούς;»

plibyos.blogspot.com

« ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ »

     Σήμερα η εκκλησία μας γιορτάζει την ανάμνηση της Μεταμορφώσεως του Κυρίου μας. Η αφορμή για την θέσπιση της εορτής έχει ως εξής: Ο Κύριος είχε προειπεί στους μαθητές του για τούς κινδύνους, για τα πάθη Του και την θανάτωσή Του, καθώς επίσης και τι θα υφίσταντο στο μέλλον από τους ειδωλολάτρες και τους εχθρούς του Ευαγγελίου, λέγοντάς τους πως αυτά ανήκουν στην παρούσα ζωή. Εκείνο όμως που έχει ουσιαστική σημασία είναι η αιώνια ζωή. Έτσι λοιπόν ο Χριστός θέλοντας να δείξει στους μαθητές του μία πρόγευση της αιώνιας ζωής, παρέλαβε τρεις από τους μαθητές του, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη και τους ανέβασε στο όρος Θαβώρ. Εκεί μεταμορφώθηκε και έλαμψε το πρόσωπό Του σαν το φως. Και τότε εμφανίστηκαν ο Μωϋσής και ο Ηλίας οι οποίοι συνομίλησαν μαζί με τον Ιησού. Ο Κύριος πήρε μόνο αυτούς τους μαθητές, διότι είχαν κάποια υπεροχή έναντι των άλλων. Συγκεκριμένα ο Πέτρος γιατί πίστευε πολύ τον Χριστό, ο Ιωάννης γιατί Τον αγαπούσε πολύ και ο Ιάκωβος επειδή είχε την δύναμη να πιει το ποτήρι που ήπιε ο Χριστός. Τους Μωϋσή και Ηλία τους έφερε για να διορθώσει τις εντυπώσεις που υπήρχαν μέχρι τότε για το ποιος ήταν, αν ήταν δηλαδή ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ή κάποιος μεγάλος προφήτης.

www.ecclesia.gr

« Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΜΗΔΕΝΙΖΕΤΑΙ,,,,π. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ »

     «Κατά την ορθόδοξη θεολογία, ο θάνατος είναι χωρισμός και όχι εξαφάνιση του ανθρώπου που ήρθε από το μηδέν στην ύπαρξη. Αυτός ο μοναδικός και ανεπανάληπτος άνθρωπος, που γέλασε, έκλαψε, έπαιξε, δημιούργησε, ερωτεύθηκε, αγάπησε και αγαπήθηκε, ποτέ δεν χάνεται. Το παιδί, ο αδελφός, ο πατέρας, η μάνα, ο καλός φίλος, δεν εξαφανίζεται, αλλά μέσα στον χρόνο χωρίζεται προσωρινά η ψυχή του από το σώμα. Ποτέ όμως δεν εκμηδενίζεται. Ότι ο Θεός έφερε από την ανυπαρξία στην ύπαρξη δεν χάνεται, διότι κατά τους πατέρες της εκκλησίας, τα χαρίσματα και τα δώρα του Θεού είναι αμετάκλητα. Γι’ αυτό στην εξόδιο ακολουθία ψάλλουμε: “όντως φοβερώτατον, το του θανάτου μυστήριον, πως ψυχή εκ του σώματος, βιαίως χωρίζεται εκ της αρμονίας…”. Τούτο βέβαια δεν συμβαίνει γιατί υπάρχει κάποια φυσική αθανασία, αλλά διότι ο Θεός έτσι θέλησε κατά την δωρεά και πρόνοιά του. Ας μην ξεχνάμε ότι κατά την θεολογία της εκκλησίας, οι άνθρωποι μετά την κρίση γεύονται τον παράδεισο ή την κόλαση, όχι την ανυπαρξία. Έλεγε ο άγιος Παΐσιος: “Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο άνθρωπος στην πραγματικότητα δεν πεθαίνει. Ο θάνατος είναι απλώς μετάβαση από την μια ζωή στην άλλη. Είναι ένας αποχωρισμός για ένα μικρό διάστημα…”. Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι εάν μετά τον βιολογικό μας θάνατο απλά θα υπάρχουμε αλλά εάν θα ζούμε. Και το ζω, το υπάρχω στην εκκλησία, είναι συνώνυμο με τον Χριστό. Αυτός είναι η ζωή και η Ανάστασις».

plibyos.blogspot.com