Παρασκευή 2 Μαρτίου 2018

« ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ »


Συνηθισμένη απορία όσων ενδιαφέρονται να μάθουν τα σχετικά με την πίστη μας είναι το αν υπάρχουν σήμερα άγιοι. Η έκπληξη που ακολουθεί κάθε καταφατική απάντηση είναι μεγάλη. Με τη σειρά μας θέτουμε και εμείς το ίδιο ερώτημα: υπάρχουν στη σύγχρονη εποχή άγιοι; Αν ναι που είναι, γιατί δεν τους βλέπουμε;
Η απάντηση είναι και εύκολη και δύσκολη. Εύκολη γιατί είναι αναμφίβολα καταφατική, δύσκολη γιατί η αγιότητα επιθυμεί να κρύβεται, να υπάρχει διακριτικά και να μεταμορφώνει τον κόσμο μας αθόρυβα.
Μια τέτοια ιδιαίτερα διακριτική περίπτωση αγίου είναι ο άγιος Νικόλαος Πλανάς, ο οποίος κοιμήθηκε στις 2 Μαρτίου του 1932 στην Αθήνα και η μνήμη του εορτάζεται κάθε χρόνο αυτή την ημερομηνία. Γεννήθηκε το 1851 στη Νάξο, ήλθε με τη μητέρα του νεαρός στην Αθήνα, όπου αφού παντρεύτηκε και απέκτησε ένα παιδί, χειροτονήθηκε διάκονος το 1879 και ιερέας το 1885.
Η ιδιαιτερότητα του αγίου Νικολάου είναι η απλότητά του. Δεν ασκήθηκε μόνος σε κάποια έρημο, δεν είχε λάβει επιμελημένη θεολογική παιδεία, δεν μαρτύρησε για την πίστη του. Αντιθέτως, ήταν ένας απλός ιερέας της Αθήνας. Τελούσε καθημερινά τη Θεία Λειτουργία, την οποία τελείωνε μετά το μεσημέρι, με προσήλωση στο έργο του. Μνημόνευε πλήθος ονομάτων, όπως πράττουν χιλιάδες ορθόδοξοι ιερείς, νήστευε και αγρυπνούσε. Δεν τον έκαμπταν ούτε οι κακές καιρικές συνθήκες ούτε τα γηρατειά. Αγωνιζόταν με διαρκή προσευχή και νηστεία.
Ποτέ δεν ζητούσε χρήματα για τις υπηρεσίες του και όταν του προσέφεραν κάτι, αφού κρατούσε το ελάχιστο δυνατό για τον ίδιο, το υπόλοιπο το έδινε σε όσους είχαν ανάγκη. Συχνά μάλιστα, δεν άνοιγε καθόλου το φάκελο, αλλά αμέσως τον προσέφερε σε όποιον τον χρειαζόταν.
Μελετούσε την Αγία Γραφή με τους πιστούς της ενορίας του και την εξηγούσε με σοφία που πήγαζε, όχι από την ακαδημαϊκή του σπουδή, αλλά από την αγιότητα του βίου του. Καθώς ήταν κοντός, σκυφτός και χωρίς ευφράδεια λόγου, πολλοί -ακόμη και κληρικοί- τον θεωρούσαν παρακατιανό και δεν τον ήθελαν παρόντα όταν ήταν κάποια επίσημη ημέρα. Κάποτε τον πήραν από την ενορία του αγίου Παντελεήμονα της οδού Καλλιρρόης και τον έστειλαν σε μία πιο μακρινή ενορία, τον άγιο Ιωάννη τον Κυνηγό (σήμερα, επί της οδού Βουλιαγμένης) για να καρπωθούν τις προσφορές λίγο περισσοτέρων οικογενειών.
Κάποιος γνωστός του τον πλησίαζε δήθεν για να του μιλήσει, αλλά έβαζε το χέρι του στην τσέπη του ράσου του και έπαιρνε τα λίγα χρήματα που εύρισκε σε αυτή.


Οι ενορίτες του τον αγαπούσαν και τον εμπιστεύονταν. Συχνά του ζητούσαν και από άλλες περιοχές της Αθήνας να τις επισκεφθεί και να λειτουργήσει. Με πόθο πήγαινε στο Μοναστηράκι, όπου λίγο νοτιώτερα από τον ηλεκτρικό σταθμό, υπήρχε το εκκλησάκι του αγίου προφήτη Ελισσαίου. Σε αυτό το 1885 είχε χειροτονηθεί πρεσβύτερος. Συνήθιζε εκεί να τελεί κατανυκτικότατες αγρυπνίες στις οποίες μεταξύ άλλων έψελναν οι Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης και Αλέξανδρος Μωραϊτίδης.
Η μελέτη του βίου του αγίου Νικολάου του Πλανά δεν προκαλεί τον εντυπωσιασμό. Η ζωή του ήταν απλή και μετρημένη, καθημερινή θα λέγαμε. Δεν περιέχει κάτι που δεν θα μπορούσαμε να πράξουμε και εμείς. Δεν υπάρχει κάποιο στοιχείο που υπερβαίνει τα ανθρώπινα μέτρα. Δεν υπάρχει κάτι που να δείχνει ότι ο π. Νικόλαος ήταν ένα είδος «υπερανθρώπου.
Τα πάντα μας παραπέμπουν σε κάποιον που φρόντισε τον πλησίον του με αγάπη, πραότητα και καλοσύνη.
Σε κάποιον που μετανόησε για τις αμαρτίες του.
Σε κάποιον που τελούσε με συνέπεια τα μυστήρια.
Σε κάποιον που αγαπούσε και αυτούς που τον αδικούσαν.
Σε κάποιον που στήριζε ακόμη και αυτούς που τον έκλεβαν.
Σε κάποιον που ακόμη και στις φωτογραφίες του διακρίνεται η ταπείνωσή του.
Άραγε, τόσο δύσκολο είναι να κάνουμε, ή τουλάχιστον να προσπαθήσουμε να κάνουμε, και εμείς το ίδιο;

agios-dimitrios.blogspot.gr



Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου 2018

« ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΠΕΤΡΩΝΙΟΣ ΤΑΝΑΣΕ, ΔΙΚΑΙΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΛΑΥΡΙΩΤΙΚΗΣ ΣΚΗΤΗΣ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ (1914-22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2011) »


     Ο π. Πετρώνιος γεννήθηκε το 1914 στην κοινότητα Φαρκάσα του νομού Νεάμτς της Ρουμανίας. Ο πόθος του από νέος ακόμα να γίνει μοναχός οδήγησε τα βήματά του στη Μονή Νεάμτς όπου και έγινε μοναχός. Έπειτα πήγε στην Μονή Αντίμ του Βουκουρεστίου ενώ σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Βουκουρεστίου, παρακολουθώντας και μαθήματα Μαθηματικών και Φιλοσοφίας.
     Το 1978 πήγε στο Άγιον Όρος. Ο π. Πετρώνιος πήγε εκεί με τη δεύτερη γενιά μοναχών, σταλμένοι από το Πατριαρχείο Ρουμανίας με σκοπό την πνευματική αναγέννηση της σκήτης του Τιμίου Προδρόμου.
     Το 1984 εξελέγη Δικαίος της Σκήτης, θέση από την οποία παραιτήθηκε λόγω γήρατος στις αρχές του 2011.  
      Για πολλά χρόνια διακόνησε σαν βιβλιοθηκάριος της Σκήτης.


     Δύο φορές του προτάθηκε η θέση του Πατριάρχη Ρουμανίας και αρνήθηκε και τις δύο.
     Όταν ο Placide Desseille ζήτησε από τον π. Μακάριο τον Σιμωνοπετρίτη να τον πάει σε κάποιον γέροντα για να ακούσει κάποιον πνευματικό λόγο, εκείνος μαζί με τον ηγούμενο Ελισσαίο και άλλους μοναχούς της συνοδείας τους τον πήγαν στον πατέρα Πετρώνιο.
     Όταν ζήτησαν από τον γέροντα Αντριάν Φαγκατσεάνου να πει κάτι για τον γέροντα Πετρώνιο εκείνος είπε: «Τον Πετρώνιο τον Προδρομίτη; Ο πιο ταπεινός, ο πιο ταπεινός, ο πιο ταπεινός»!
     Πατώντας το πόδι του στην αθωνική γη της Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου ο Νικολάε Μπαλτσιούτ θα γράψει: «Ο πατέρας Πετρώνιος είναι τόσο αγαπητός που τον συμβουλεύονται και οι Έλληνες και οι Ρουμάνοι μοναχοί».
     Ο π. Ιωαννίκιος από την Μονή Σίμωνος Πέτρας θα πει: «Ο π. Πετρώνιος ο Προδρομίτης συνταιριάζει τέλεια την αγάπη με την άσκηση και την πραότητα. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια ο γέροντας στεκόταν όρθιος στις αγρυπνίες όλη νύχτα. Το να καθίσει για λίγο γονατιστός ήταν μια ευλογία».
     Ψάχνοντας να βρω και κάτι άλλο να γράψω θυμήθηκα τι είχε γράψει πριν από 2 χρόνια στο ορθόδοξο περιοδικό Lumea Monahilor ο George Crasnean: «Έδειξα στην γυναίκα μου 3217 φωτογραφίες με αθωνίτες μοναχούς και την ρώτησα ποιός σου φαίνεται ''καλός άνθρωπος''. Απ’ όλους διάλεξε τον π. Πετρώνιο ίσως επειδή τα μάτια του να ''πρόδωσαν'' την ξεχωριστή του ψυχή.
     Κανένας από όσους πέρασαν το κατώφλι της Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου δεν μπορούν να ξεχάσουν το φως που εξέπεμπε η μορφή του και τα πνευματικά λόγια που πρόσφερε καθισμένος σ' ένα παγκάκι κάτω από το φως της ανατολής ή του δειλινού.
     «Μ’ αρέσει να περπατάω, αυτή είναι η χαρά μου, επειδή πολλοί Άγιοι Πατέρες αγίασαν τις πέτρες τούτες με τον ιδρώτα τους» έλεγε ο γέροντας. Πατώντας στα χνάρια αυτών των πατέρων, αισθανόταν την χαρά της κοινωνίας και της αδιάλειπτης προσευχής. Ο Θεός να τον αναπαύει.

agioritikesmnimes.blogspot.gr